Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Następnego dnia Forie dostała list od taty. W nim krótka notka.
„Nie martw się. Ministerstwo się wszystkim zajmie.”
Dziewczyna nie była jednak zbytnio co do tego przekonana. Pomimo to postanowiła zaufać swojemu ojcu.

Forie poznała kilka osób ze swojego domu.
Mądrego Lewisa, śpiewającą w chórze Carmen, rozgadaną Pixie i wysokiego chłopaka imieniem Virtue. Byli paczką. Niezbyt popularną, ale za to lubianą w Hufflepuffie. Byli bardzo mili, jak na Puchonów przystało i dało się z nimi porozmawiać na każdy możliwy temat.
Forie bardzo ich polubiła i była szczęśliwa, mogąc do nich dołączyć.
- Lewis, znasz się może trochę na kamieniach szlachetnych? – spytała po śniadaniu.
- Jasne – odpowiedział, jakby odpowiedź na to była jedna i oczywista.
Forie wyciągnęła z kieszeni chłodny jasnozielony kamyk i delikatnie wsunęła koledze w dłoń.
Chłopak spojrzał na niego fachowym okiem, kilka razy poprzekręcał w palcach.
- Chryzolit – powiedział w końcu.
- Co? – zdziwiła się dziewczyna. Nigdy nie słyszała tak dziwnej nazwy.
- Chryzolit, perydot, oliwin. Wybierz sobie którąś z nazw – powiedział przewracając oczami.
- Kamień, który podobno odstrasza demony. I leczy – podrzucił perydot do góry. Forie złapała go.
- Co leczy? – zapytała coraz bardziej zaciekawiona kamieniem dziewczyna.
- Co chcesz – odpowiedział krótko. – To zabobony mugoli – dodał widząc pytający wzrok koleżanki. – Jak piątek trzynastego, czy zbite lustro, które przynosi siedem lat nieszczęścia. Przynajmniej ja tak sądzę. A bardzo często zdarza mi się mieć rację.
Forie uznała przechwałki kolegi, za zwykły żart i wypytywała go dalej o kamień.
- A były jakieś sławne przedmioty związane w jakiś sposób z tym kamykiem? Chrazolitem?
- Chryzolitem – poprawił ją szybko Lewis. – Hmm… Korona księcia Pereusza*, ale w niej były właściwie wszystkie kamienie szlachetne, które udało się znaleźć jego podwładnym. Namyślił się.
- Naszyjnik Gryzeldy Hillingroff*. Złoto i mnóstwo oliwinów. Ta czarownica strasznie lubiła błyskotki. Na fotografiach jest nawet całkiem ładna.
Forie skrzywiła się z obrzydzenia.
- Oszczędź szczegółów – powiedziała tylko.
- Pierścień Pierearów* – na tę nazwę dziewczyna ożywiła się nieco. - Był tam właściwie jeden oliwin, ale dosyć spory. Cały ten ród był bogaty, a chryzolity w średniowieczu były jednymi z droższych kamieni szlachetnych – kontynuował Lewis, widząc zaciekawienie na rumianej twarzyczce koleżanki. Mógłby tak nudzić całymi godzinami.
Forie w końcu dowiedziała się tego, co chciała wiedzieć o kamieniu. Pozostało jej tylko zdobyć jak najwięcej informacji o pierścieniu Pierearów.

Po lekcjach w piątkę poszli do biblioteki. Forie szukała książki, która mogłaby pomóc jej w poszukiwaniach.
- Czego szukasz cukiereczku? – spytała niska czarnowłosa bibliotekarka szeroko uśmiechając się do grupki rozchichotanych uczniów.
- Szukam czegoś o rodzie Pierearów – powiedziała Forie.
Bibliotekarka spojrzała na nią i zmrużyła oczy.
- A na co ci to? – spytała niby groźnie, lecz tak naprawdę żartobliwie.
- Chcę poszerzyć zasób wiedzy - rzekła z promiennym uśmiechem na ustach.
Nie skłamała. Chciała wiedzieć jak najwięcej o przedmiocie, którego szukał porywacz jej matki, więc także tego, skąd pochodził i do kogo należał.
Miała już słowo ojca, że jej mama wróci do domu cała i zdrowa, ale to jej nie wystarczało.
Postawiła przed sobą cel. Znajdzie ten głupi pierścień i ukryje go tak, by nikt nie mógł go znaleźć, choćby miała zabrać go ze sobą do grobu. Albo zniszczy go, jeżeli będzie miała taką możliwość.

Niziutka bibliotekarka wspięła się po drabinie, by dosięgnąć jednej z wyżej położonych półek. Zdjęła z niej coś i szybko zeszła na dół. Forie z zaciekawieniem patrzyła na czarownicę.
„Chyba nie jest na tyle leniwa, by po prostu powiedzieć „Accio”” – pomyślała.
Kobieta podała jej grubą, oprawioną w skórę księgę. Forie grzecznie podziękowała.

Wyszła ze znajomymi z biblioteki i poszła do Pokoju Wspólnego Puchonów. Stamtąd ruszyła ku swojemu pokojowi.
W zaciszu białego pomieszczenia, przy świetle zachodzącego za oknem słońca, dokładnie wertowała starą, podniszczoną księgę. Kartka po kartce. I dowiedziała się wielu ciekawych rzeczy… ale jakich? To już pozostanie tajemnicą…

*Wszystkie nazwy są wytworem mojej wyobraźni. Nie szukajcie ich w książkach. Raczej żadnej z nich nie znajdziecie.

___________________________________________________________________________


Podziękowania należą się:
- Angelinie za mnóstwo czasu włożonego w sprawdzanie Fan Ficków.
- Bad, za to, że jest moją przyjaciółką na tej stronie i zawsze mówiła, że moje opowiadania są dobre. :P
- Monciakowi, za bycie najlepszą „mentalną bliźniaczką”. :D
- Wszystkim, którzy czytali „Tajemnice” od początku do końca, choćby nie wiem jakie głupoty napisałam.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.